Cehennemi ilk anlattıklarından küçüktüm. Zebaniler, ateşler, yanan insanlar yaşımın verdiği bilgisizlik ve tecrübesizlikle beni korkutmuş.

Çevremdeki bazı insanların masumca yapılan çocukluk hareketlerinde , ” …… yaparsan Allah yakar.”  ,”Böyle yaparsan cehennemde yanarsın” minvalindeki gereksiz korkulu sözcükleri ile cehennemden korkmama hatta neden var ki diye sorgulamama vesile oluyordu. Çocukları çok seven Allah’ın çocukça yapılan hatalarda cennette yakmasını kabul edemiyorum. Kafam karışıyordu. Cehennem de yanma korkusu bir zalimin değil, bir çocuğun kabusu olabiliyordu anlayacağınız.

Cehennem var bunda hem fikiriz ve korkulacak derecede bir yer olduğunu bildirmiş Rabbim. Korkalım da…  Sadece çocukları istemediğimiz şeyleri yapmasınlar diye korkutmayalım. Neyse konu bunu aşıyor.

Muhtemelen çocukluktan kalan bu anlamlandıramadığım korku ve varlığının sorgusu yıllarca içinde kalmış olacak ki farkına varmadan çıkıyordu bazen. Rabbimin sonsuz merhametinin ikramı cehennemin varlığı ile kafam karışıyordu bazen.

Sormak iyidir. Yanlış olan, cevapları yanlış yerlerde aramaktır. Sormak esas gayeye adım adım ulaşmaktır.

O kadar çok sormuşumdur ki cehennemin varlığını,  yokluğuna kalbim de ikna olmazdı ama varlığıyla korkularım ve sorularım artıyordu.  Sonra anladım cehennemin korkusunun beni ilgilendirmediği zamanlardan kalbime düşmesi. Bir masum yaptığı ile cehennemin aynı cümlede geçmesi.

Cehennemin varlığını kabul ettiğim tecrübeler ve şahitliklerim biriktikçe, yaş kemale doğru ilerleyip sorularımın cevaplarını doğru yerlerde aradıkça iyi ki cehennem var dediğim konuma geldim. İşin bana hasretlik bir şekilde dönüşen bir haleti ruhiyesi haline geldi ki cehennemin varlığı yüreğimdeki ateşe su serper oldu. Çivi çiviyi söker dedikleri bu muydu acaba? İçimdeki ateşin sönmesi, cehennemin ateşinin varlığını bilmek ile şu serpiyorsa yüreğime.  Gerçeğinin olduğu zamanlar, şimdi zalimlikleri ile masum insanların çektiklerine merhem olacaktır.

Allah hiçbir şeyi boşuna yaratmaz kıvamına bir kere daha kalbi mutmain olarak geldim. Cehennem iyi ki var ve yaşasın zalimler için cehennem.

 Birileri çıkıp deseydi ki şu korkarak bahsedemediğin  cehennem var ya . O senin yüreğindeki ateşe su serpecek; hiç inanmazdım.

Şimdi Müslüman kardeşlerimin yaşadığı zulümler, katliamlar dolayısı ile kalbimde oluşan ateşin tek tesellisi cehennemin varlığı. Ancak o benim yüreğimdeki ateşe su serpiyor.

Şimdi ben sizlere söylüyorum. Cehennem, yürekteki sönmez ateşlerin serinleten suyu olabiliyormuş. Cehennem müminin ferahlığı, zalimin korkusudur.