Türkiye’de üniversiteler yükseköğretimin en önemli yapı taşlarıdır. Ancak son yıllarda, hem niceliksel hem de niteliksel anlamda ciddi bir dönüşüm sürecinden geçiyorlar. Sayılarla ifade edilen büyüme, bu kurumların eğitim kalitesi, araştırma gücü ve topluma katkısı bakımından olumlu sonuçlar doğurmuyor. Bugün Türkiye’deki üniversiteler, bir yanda ulusal ve uluslararası prestij için yarışan bazı köklü okullar ve diğer yanda sadece diploma veren kurumlar arasında uçurumlar barındırıyor. Sayısı 239 a ulaşan üniversitelerimizin eğitim kalitesi, maalesef dünya sıralamasında pek te iyi bir yerde durmuyor. Bu 239 üniversitemizden sadece 5 tanesi dünyada ilk beş yüze girebildi. 12 Eylül askeri darbesinden sonra anarşiyi önleme amacıyla kurulan YÖK ne yazık ki bilimsel özgürlüğü önledi. Bugün üniversitelerin çoğu bilimsel araştırma yapmayan, topluma yeni bir şeyler sunmayan
kurumlar durumunda. Orta öğretimden gerekli bilimsel altyapıyı, analiz yeteneğini almadan gelen ve sorgulamayı bilmeyen öğrencilerin bu eksiklerini üniversitede tamamlamak mümkün olamıyor. Bu nedenle, çoğu üniversite, ders ezberleten, sınav yapan ve öğrenci mezun eden okullar haline gelmiş bulunuyor. Böyle bir üniversiteden topluma katkı yapacak araştırmalar yapmasını, analiz yapan, sorgulayan, bilimle uğraşan öğrenciler yetiştirmesini beklemek mümkün değil. Öyle olunca da nedenlerle sonuçlar birbirine karışıyor, safsatalar, şehir efsaneleri ve komplo teorileri bilimin yerini kolayca alıveriyor.

Her köşeye açılan üniversitelerde bölüm kontenjanları inanılmayacak kadar arttırılmış durumda. Bu da aşırı sayıda öğrenci, yetersiz hoca denklemini doğuruyor. Sınıflarda öğrenci sayısı arttıkça hoca öğrenciyi tanıyamaz, öğrenci de derse ilgi gösteremez hale geliyor. Bir müddet sonra sıkılan hoca, dersleri kitapta ne varsa kısaca anlatıp, sene sonunda yüzeysel bir sınavla mezun edip bu gençleri ortalığa saçıyor. Üniversite bitirdiğini zanneden, aslında temel bilgilerden bile yoksun, iş bulamayan, bulamadığı için de hayata küsmüş bu öğrenciler, diplomalı işsizler kervanına dahil oluyor. Üniversiteler meslek değil bilim öğretmeli. Bu okullardan mezun biri önüne kendi branşıyla ilgili bir konu geldiğinde analiz yapabilmeli. Fakat bunu yapabilen mezun sayısı çok az. Burada suç gençlerde değil. Suç onlara sorgulamayı inançla değil akılla hareket edip sonuca varmayı öğretemeyen eğitim sisteminde.

Orta öğretim den başlayıp bilimsel, sorgulayıcı ve analitik eğitimi tekrardan kurgulayıp yerleştirmek zorundayız. Yapabilirsek eğer, buluş yapan ve hızla ilerleyen bir toplumsal yapıya dönüşebiliriz.

Bu arada, herkesin üniversite bitirmesi gibi bir şey zaten söz konusu değil. Milli eğitimdeki plansızlık bir türlü dikiş tutmayan ve her yıl değişen eğitim modeli, tamamen işin suyunu çıkarmış halde. Fen ve meslek liselerinin yok denecek kadar az olması ve çocukların doğru yönlendirilmemesi başka bir büyük sorunu daha ortaya çıkardı. Ara eleman açığı. Bu okullardan, teknik eleman olarak yetişip, işini bilen, meslek sahibi bireyler olarak hayata atılacak ve hem kendisi hem de ülkesi için kazanç sağlayacak mezunlar veremiyoruz. Yani nereden bakarsanız bakın eğitimin çivisi çıkmış durumda. Yetersiz, ideolojik saplantılı, tutarsız kafalarla bu işin gideceği bir yer yok. Bilimden kopuk, boşlukta yüzüyoruz… Yeniden, adam gibi, ta en baştan, ilkokuldan üniversiteye kadar bilimsel öğretime geçmek zorundayız. Yoksa“ bilimden ayrılanı kurt kapar“ haberimiz olsun.